Ushbu maqolada jahon adabiyotining yirik namoyandasi Rabindranat Tagorning “Shubxa” hikoyasi badiiy va ruhiy jihatdan tahlil qilinadi. Tadqiqot markazida asar bosh qahramoni – soqov qiz Shubxaning obrazlar tasnifidagi o‘rni, uning ruhiy iztiroblari va jamiyat bilan muloqotsizligi masalasi turadi. Maqolada muallifning badiiy mahorati, personaj yaratishdagi individual uslubi va verbal bo‘lmagan muloqot vositalarining badiiy vazifasi ochib berilgan. Tadqiqot natijalari filologik tahlil orqali asoslanadi.