Chet tillarni o‘qitish amaliyotida grammatikani o‘rgatishning deduktiv usuli uzoq vaqt davomida yetakchi yondashuvlardan biri bo‘lib kelgan. Mazkur usul grammatik qoidalarni o‘qituvchi tomonidan bevosita va izchil tarzda taqdim etish, so‘ngra esa ularni mustahkamlashga yo‘naltirilgan mashqlar orqali o‘quvchilar tomonidan o‘zlashtirilishini nazarda tutadi. Ushbu yondashuv, ayniqsa, an’anaviy va o‘qituvchi markazlashgan ta’lim tizimlarida yuqori samaradorlikka ega deb baholangan. Shunga qaramay, zamonaviy til ta’limi nazariyalari va kommunikativ metodologiyalar kontekstida deduktiv usulning imkoniyatlari tobora ko‘proq qayta ko‘rib chiqilmoqda. Ilmiy adabiyotlarda ushbu yondashuvning o‘quvchilarni asosan qoidalarga tayanishga undashi, ularning kognitiv faolligini va mustaqil xulosa chiqarish qobiliyatini yetarli darajada rag‘batlantirmasligi qayd etiladi. Bundan tashqari, deduktiv yondashuv til birliklarini real kommunikativ vaziyatlardan ajratilgan holda o‘rganishga olib kelib, o‘quvchilarning amaliy nutqiy ko‘nikmalarini rivojlantirishda muayyan cheklovlarni yuzaga chiqarishi mumkin. Mazkur maqolada grammatika ta’limida deduktiv usuldan foydalanishning nazariy va amaliy kamchiliklari kognitiv, psixologik hamda pedagogik yondashuvlar asosida tahlil qilinadi. Tadqiqot natijalari shuni ko‘rsatadiki, deduktiv metod o‘quvchilarning o‘rganish jarayonidagi faolligi va ichki motivatsiyasini oshirishda, shuningdek, ularning kommunikativ kompetensiyasini shakllantirishda cheklangan pedagogik imkoniyatlarga ega.